Dzisiaj na zdjęciach zatrzymał mnie rzeźnik. Nie znałem go. Ale jak ktoś ma maskę na oczach jak Zoro to nie wiadomo co o nim myśleć.

Był dość daleko ode mnie. Jakieś 100 metrów. Przysiadł i zaczął się mi przyglądać. Nie wystraszyłem się i też postanowiłem się mu bliżej przyjrzeć, a nawet go sfotografować.

Przez chwilę się wahałem. Myślałem sobie: "Nie zdążę. Zanim wyostrzę sprzęt on zniknie" Ale zaraz się skarciłem, że gdy chcę tak myśleć to nie mam w ogóle co polować. I udało się. Był daleko - tak więc zdjęcia nie są może o wartości albumowej. Są jednak na tyle dokładne, żeby rozpoznać tego rzezimieszka:

Tak tak na tych zdjęciach jest prawdziwy Rzeźnik! Jest niewiele większy od wróbla ale to niezły ptaszek. Swoją nazwę zawdzięcza swym zwyczajom. Gąsiorek, bo o nim właśnie plotkujemy to Lanius collurio czyli rzeźnik drapieżca.

Ptaszek ten żywi się głównie tym co upoluje i mimo swoich niedużych rozmiarów oprócz chrząszczy poluje też na małe gryzonie, ptaszki i jaszczurki. Jak mu się powodzi to tworzy swoiste spiżarnie. Swoje ofiary nadziewa na kolce cierni, lub na inne ostre przedmioty aby powracać do nich w niedalekiej przyszłości. Niestety spiżarni tego Gąsiorka nie znalazłem. Ale kto wie! Może kiedyś uda mi się zrobić zdjęcia – 'materiał dowodowy' procederu tego ptaszka

Piątek, godzina 7 z minutami - jadę do lasu na zdjęcia. I zaraz na granicy zabudowań z ścianą drzew niespodzianka! Duża rodzina łączona: dwie lochy (Dzik, Sus scrofa), ze swoimi warchlakami.

Zwolniłem, zjechałem na pobocze i wyszedłem z auta. Postanowiłem, że dam sobie czas i poskładam zestaw do digiscopingu. Albo zdążę i będę miał porządne zdjęcia, albo i tak nie będę miał nic. Rozkładam statyw, kontem oka patrzę dziki sobie spokojnie żerują. Powoli się oddalają ode mnie w stronę granicy lasu, w stronę zabudowań. Już mam lunetę na statywie. Mocuję aparat. Gdzieś mi zginęła jedna dzika matka. Ale to nic. Kończę składać sprzęt. Zaczynam ostrzyć.

Jestem za daleko.

Podchodzę bliżej. Nic się nie dzieje. Idę więc dalej. Świnki dalej sobie ryją w runie. Zarośla i drzewa ciągle mi je zasłaniają. Podchodzę na wprost jednej z macior. Drugiej nadal nie widzę. Zaniepokojona matka dostrzega moją obecność. Łypie na mnie swoimi małymi ślepiami i już nie spuszcza mnie z oczu.

Rusza do przodu. Powoli zbliża się. Szczerze mówiąc tego ranka byłem w podłym nastroju i myśl o extra adrenalinie mnie pociągała. Delikatnie przestawiłem statyw ze sprzętem za drzewo, tak aby był osłonięty. Ja ustawiłem się plecami do pnia. Maciora jest już tylko kilka metrów przede mną. Myślę sobie zacznij szarżować. Uskoczę a ty walniesz w drzewo. Wiem głupie pomysły, ale tak wtedy było.

Na szczęście dzika matka okazała się bardzo rezolutna. Bardziej ode mnie. Przeszła z 3 metry obok i dopiero wtedy zrozumiałem co ona kombinowała. Gdy się obróciłem, spostrzegłem drugą maciorę. Ten dzik był sporo potężniejszy od tej z którą przed chwilą patrzeliśmy sobie głęboko w oczki. Gdyby ta większa mama mnie zaatakowała pewnie nawet bym nie wiedział co się stało. Nie miałem pojęcia kiedy mnie okrążyła i że znalazła się dokładnie za mną.

'Ta moja' podążała do tamtej swojej towarzyszki. A ja nie wiedząc zastawiłem jej drogę, gdyż obok las był odgrodzony siatką i musiała przejść tędy, obok mnie. Gdy była już kawałek dalej zaczęła pochrząkiwać.

Zerwał się tabun warchlaczków - bez przesady było ich z dwadzieścia. Tej liczebności maluchów też nie byłem świadomy. Warchlaki mieściły się przez siatkę i tylko część przebiegła obok mnie. Reszta ruszyła prosto na większą mamę. Niestety zrobiły to tak szybko jak małe błyskawice. Nie było szans na zdjęcia. A szkoda, chyba najbardziej cieszyłbym się z takiego, które pokazywałoby ile ich było. Dzika rodzina w mgnieniu oka zniknęła w leśnych zaroślach. A ja mając już dużo lepszy humor zastanawiałem się jak też wyszły zdjęcia. Chodziło mi też po głowie pytanie: "I kto tu okazał się dzikszy?"

Znajoma poprosiła, żebym wysłał jej jedno z moich zdjęć, co też zrobiłem. Zdjęcie umieściłem w treści e-maila. Po czym otrzymałem odpowiedź:

„A jak ja mam sobie tego kwiatka ściągnąć? Może tak da radę w załączniku? ;)”

Poniżej umieszczam moją odpowiedź, ponieważ pomyślałem sobie, że może się przydać też innym.

Na pytanie czy da radę w załączniku odpowiedziałem tak:

Jasne, że dałoby radę w załączniku - ale może zamiast dać Ci 'rybę' spróbujemy z 'wędką'. Mini, mini kurs - który z pewnością przyda się w wielu aplikacjach, nie tylko w e-poczcie:

Otóż wypunktujmy:

1. Podstawa szkolenia >>> Myszki komputerowe mają zawsze co najmniej dwa przyciski - prawy i lewy - Prawy jest MAGICZNY - otwiera nowe możliwości i to w większości aplikacji komputerowych
2. W wiadomości z kwiatkiem, proszę najedź kursorem na zdjęcie i kliknij tam tym magicznym przyciskiem (prawym)
3. W ukazanych opcjach znajdź jedno z poniższych poleceń:
   1. 'skopiuj zdjęcie'
   2. 'copy image'
   3. 'zapisz obraz jako'
   4. lub zwrot o podobnym znaczeniu
4. W oknie które się otworzy wskaż miejsce na dysku gdzie fotografia ma być skopiowana
5. STOSUJ MAGICZNY PRZYCISK - ZAWSZE GDY NIE MASZ POMYSŁU JAK COŚ ZROBIĆ NA KOMPUTERZE. Jak na pewno zauważyłaś jest tam dużo więcej ciekawych opcji.
   

I dołączyłem jeszcze takie oto ważne postcriptum:

PS

Wybacz jeżeli moje powyższe rady wydają się Ci banalne . Po prostu nie wiem ile wiesz. Ale wiem, że ty to wiesz, że ja nie wiem ile ty wiesz i dla tego wiesz jaki mieć stosunek do powyższych rad - zawsze zakładajmy: 'Intencje miał dobre'

Posługiwanie się prawym przyciskiem myszki można od razu poćwiczyć na powyższym zdjęciu. Zobacz co się stanie gdy klikniesz prawym a co gdy lewym twojej 'uchem' myszy :)

Wiedziałem, że będę musiał dzisiaj wracać pieszo nad Brdą, więc wziąłem plecak-foto. Zanim się rozpakowałem przemknęła mi sikorka bardzo modra.

modraszka, czyli sikora modra (Cyanistes caeruleus)

Wyciągam sprzęt i... I się okazało, że … mam PRAWIE wszystko. Baterie podładowane i wszystko super. Tylko zapomniałem statywu. No ale modra, bardzo modra sikorka cały czas się kręciła. Nie zniechęcając się więc zorganizowałem sobie prowizoryczny statyw z dużej gałęzi. Dodam tylko, że statyw był absolutnie niezbędny, gdyż zabrałem ze sobą zestaw do digiscopingu.

digiscoping - oto mój 'statyw' :)

A jak już byłem 'rozstawiony' to całą godzinę czekałem, żeby modre wróciły – gdyż wróciły dwie a nie jedna. Ale dopiero po godzinie. Już chciałem się zwijać. Opłacało się jednak poczekać. I oto są piękne zdjęcia.

modraszka, czyli sikora modra (Cyanistes caeruleus)

A Wszystkie 'trofea z polowań' są tutaj :)

Nie pierwszy raz rzeźbię słonie.

Lubię te zwierzęta. Są bardzo towarzyskie i przywiązują się do siebie nawzajem jak też do ludzi. Oprócz ciekawej bryły ich wielkich ciał, ich piękno tkwi w ich uczuciowości. Zwierzęta te wyraźnie (dla nas ludzi) manifestują swoje nastroje.

Można śmiało powiedzieć, że mają bogatą mimikę :). W czasie gdy obserwowałem protoplastów tej rzeźby, matka słonica miała wielką ochotę się po psocić, a maleństwo raczej nie było skore do zabawy. Ta różnica nastrojów stwarzała komiczne sytuacje. I tak sobie myślę, że właśnie dla tego je 'uwieczniłem'.

Na razie rzeźba jest 'surowa'. Czeka ją jeszcze woskowanie, które jeszcze bardziej wydobędzie piękno drewna, jego słojów, struktury. Ale to za chwilę. Teraz jest w trakcie konserwacji - aby żadne 'drewnojady' jej nie zjadły. Aby mogła kogoś cieszyć całe wieki.

Więcej rzeźb na www.designerofdreams.pl/portfolio

Czasami się zastanawiam czy rzeczywiście jestem rzeźbiarzem?

Każda wykonywana przeze mnie rzeźba sporo mnie kosztuje. Każdą w trakcie pracy nad nią i kocham i nie lubię. Czasami wręcz nienawidzę. Każdą na krótszy lub dłuższy czas porzucam. Później godzę się z nią, wracam do niej, i znowu pieszczę i darzę czułościom. I po takim pełnym kłębowiska uczuć cyklu kończę. I albo już kocham na wieki, albo odkładam na półkę obojętności. Tak czy inaczej wydaje mi się, że każda rzeźba kosztuje mnie zbyt dużo.

Pewnie za mało mam wprawy w tej miłości. I przy tej myśli mobilizującej do dalszej pracy, do zdobywania dalszego doświadczenia, na razie pozostanę. A swoją drogą - czymże by było życie bez emocji.